Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας Προτεσταντισμός, Πεντηκοστιανισμός και Αγία Γραφή

Πρέπει να δεχόμαστε ΜΟΝΟ την Αγ. Γραφή; // Είναι η Αγία Γραφή η ΜΟΝΗ πηγή πίστης; // Η σχέση Αγίας Γραφής και αποκάλυψης του Θεού

ΕΙΝΑΙ ΤΟ SOLA SCRIPTURA (ΜΟΝΟΝ Η ΓΡΑΦΗ) ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;

του Μανώλη Καλομοίρη

 

Πηγή: Περιοδικό Ερευνητής Νο 38 Μάρτιος - Μάιος 2007.

http://www.jesusportal.org/magazine/

Η Αγία Γραφή είναι αναμφισβήτητα θεόπνευστη και μοναδική. Τα διδάγματά της τα διαβάζουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, και επίσης είναι το μπεστ σέλλερ όλων των αιώνων. Κανένα άλλο βιβλίο δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει την Βίβλο στην θετική επιρροή της στη ζωή των ανθρώπων. Είναι σίγουρα το σημαντικότερο βιβλίο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ και ένα θαυμάσιο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο.

  Αλλά καθώς παρατηρούμε την σύγχρονη θρησκευτική πραγματικότητα, βλέπουμε να υπάρχουν σήμερα χιλιάδες κινήσεις, σέκτες και εκκλησίες στον Προτεσταντισμό και στις παρυφές του, που επικαλούνται την Αγία Γραφή για την ορθότητα ή μη των πεποιθήσεών τους.

 Το δόγμα Sola Scriptura[1] όπως το δέχεται η Διαμαρτύρηση

   Ο Ελληνοαμερικάνος ευαγγελικός συγγραφέας, κ.Γιώργος Γυφτάκης στο βιβλιαράκι THE SUFFICIENCY OF THE SCRIPTURES, σελ.9 λέει (σε δική μας μετάφραση): «Πιστεύουμε ότι το μόνο κριτήριο για κάθε διδασκαλία, πίστη, συμπεριφορά και αποφάσεις (ατομικές και συλλογικές) είναι ο Λόγος του Θεού». Και στη σελίδα 7 γράφει: «Πιστεύουμε ότι είναι η υπευθυνότητα του κάθε πιστού ατομικά και της συλλογικής κοινότητας των αγίων να διακρίνουν τι ο Θεός έχει πει διαμέσου του Λόγου Του» (Όλες οι υπογραμμίσεις στο άρθρο είναι του «Ερευνητή»). Συνεπώς κατά τον κ.Γυφτάκη, ο καθένας μόνος του ή κάθε ομάδα πιστών μόνη της μελετάει την Γραφή και αυτό που θα καταλάβει είναι το θέλημα του Θεού. Αυτό δείχνει τον άκρατο ατομικισμό και υποκειμενισμό της Διαμαρτύρησης.

   Ο επίσης ευαγγελικός συγγραφέας κ.Κώστας Ζαμπέλης στο ερώτημα «Πώς μπορεί ο πιστός να γνωρίζει ότι δεν βρίσκεται σε πλάνη;» απαντάει: «Η γνώση των Γραφών και της δύναμης του Θεού, δηλαδή η άμεση πίστη στο μοναδικό πρόσωπο και στο έργο του Ιησού Χριστού, και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή και συνείδηση του αναγεννημένου, εξασφαλίζουν την ασφαλή βεβαιότητα ότι δεν βρίσκεται σε πλάνη. Ο αληθινός πιστός είναι σίγουρος για την ορθότητα της πορείας του, επειδή τη γνώση του, την πίστη του, την ελπίδα του, τον προορισμό του, όλα τα στηρίζει αποκλειστικά και μόνο στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού και στην Καινή Διαθήκη, και όχι σε άλλα πρόσωπα, κείμενα ή συστήματα…Το φάρμακο ενάντια στη θρησκευτική πλάνη είναι ένα και μοναδικό: Επιστροφή, λοιπόν, στον Χριστό-τη μοναδική πηγή της Σωτηρίας- και ειλικρινής εκζήτηση του φωτός της Καινής Διαθήκης με μετάνοια και πίστη στο λυτρωτικό Αίμα του Ιησού Χριστού» (ευαγγελικό περιοδικό ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2003, σελ.20). Εδώ ο κ.Ζαμπέλης γράφει ότι κάθε ειλικρινής πιστός που πιστεύει στον Χριστό μόνο χωρίς να τοποθετεί ψηλά άλλα πρόσωπα (π.χ. Αγίους) και στηρίζεται αποκλειστικά στη Καινή Διαθήκη, αυτός  πρέπει να είναι βέβαιος ότι δεν βρίσκεται σε πλάνη. Το φάρμακο κατά της θρησκευτικής πλάνης είναι πίστη στον Χριστό και στη Καινή Διαθήκη, κατ’ αυτόν. Το πρόβλημα με αυτά τα κριτήρια που έχει ο συμπαθής ευαγγελικός συγγραφέας για τον τρόπο προστασίας από την πλάνη, είναι ότι τα φτάνουν χιλιάδες εκκλησίες της ευαγγελικής κοινότητας, με πολύ διαφορετικές θεολογικές τοποθετήσεις μεταξύ τους! Άρα με μόνο την πίστη στον Χριστό και την ειλικρινή μελέτη της Καινής Διαθήκης, δεν κατάφεραν να ΜΗΝ ΠΛΑΝΗΘΟΥΝ! Διότι ασφαλώς, όταν έχουν αντίθετες δογματικές «αλήθειες», κάποιες θα είναι σωστές, ενώ άλλες θα είναι λανθασμένες!

   Ενώ διαβάζουμε στην ευαγγελική εφημερίδα ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ-ΦΩΣ, Μάιος- Ιούνιος 2005 «Θα πρέπει να συγκρίνουμε τη διδασκαλία που ακούμε από τον άμβωνα μ’ αυτά που μας λέει ο Λόγος του Θεού. Η κάθε διδασκαλία θα πρέπει να εξετάζεται κάτω από το φως της Αγίας Γραφής». Βέβαια αυτό δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα για κάθε Διαμαρτυρόμενο, διότι εξαρτάται από την θεολογική παράδοση που ακολουθεί η κάθε εκκλησία, που όπως όλοι οι ειλικρινείς ευαγγελικοί και πεντηκοστιανοί πρέπει να παραδεχθούν, διαφέρουν  μεταξύ τους και όχι μόνο σε λεπτομέρειες, αλλά ακόμα και σε βασικά δόγματα της πίστεως! Την πρόσκληση αυτή να συγκρίνει κανείς τις όποιες πεποιθήσεις έχει η εκκλησία του, με την Αγία Γραφή, την κάνουν χιλιάδες οργανώσεις με διδασκαλίες πολύ διαφορετικές η μία με την άλλη. Άρα το κλειδί της αλήθειας σύμφωνα με τον Ευαγγελικό Προτεσταντισμό είναι το δόγμα «Μόνον η Γραφή» (SOLA SCRIPTURA). Τι θα κάνει όμως κάποιος ειλικρινής ερευνητής της αλήθειας, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πρόκληση από διάφορες θρησκευτικές ομάδες να ελέγξει τις πεποιθήσεις του με την Αγία Γραφή ή τον ισχυρισμό πως αρκεί να στραφεί ειλικρινά στην Γραφή για να βρει την αλήθεια, αλλά αυτές οι ομάδες του παρουσιάζουν πλήθος αντιφατικών και αλληλοαναιρούμενων διδασκαλιών οι οποίες υποτίθεται ότι βγαίνουν από την Βίβλο;

  Θα ρωτήσει κάποιος: Είναι δυνατόν οι χιλιάδες θρησκευτικές ομάδες που πιστεύουν ότι αρκεί η Αγία Γραφή για την εύρεση της αλήθειας, και την διάκριση της αλήθειας από την πλάνη, να έχουν αντιφατικές μεταξύ τους διδασκαλίες; Είναι δυνατόν να μην μπορούν να συμφωνήσουν στο τι πραγματικά διδάσκει η Αγία Γραφή; 

 

Το προτεσταντικό θεολογικό χάος

   Εμείς θα παρουσιάσουμε τι ισχυρίζονται ότι διδάσκει η Βίβλος, οι διάφορες Διαμαρτυρόμενες κινήσεις, και έπειτα εσείς οι αναγνώστες να κρίνετε από μόνοι σας.

 

Η Γραφή ΔΕΝ διδάσκει το Νηπιοβαπτισμό: «Το νηπιοβάπτισμα δεν είναι σύμφωνο με το Λόγο του Κυρίου και δεν αποτελεί αποστολική παράδοση» (ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ: ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ Ή ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ- Γ.ΚΡΙΣΙΛΑ, σελ. 103/ Αποστολική Χριστιανική Εκκλησία).

Η Γραφή διδάσκει το Νηπιοβαπτισμό: «Πού στηριζόμαστε για το βάπτισμα των τέκνων των πιστών γονέων; Ποιος μας δίνει αυτό το δικαίωμα και την εξουσία; Η απάντησή μας είναι ότι το δικαίωμα αυτό μας το δίνει η Βίβλος, που είναι ο γραπτός λόγος του Θεού…» (ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ / Γεν.Σύνοδος Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας σελ.11).

 

Η Γραφή διδάσκει ότι το Βάπτισμα είναι απαραίτητο για τη Σωτηρία: «Μια άλλη ομάδα συνανθρώπων μας […] ακολουθεί εσφαλμένη διδασκαλία στο σχέδιο της Σωτηρίας, διδάσκει ότι η αναγέννηση, η Σωτηρία, η Λύτρωση και η άφεση των αμαρτιών έρχονται πριν απ’ το βάπτισμα. Ας εξετάσουμε το θέμα σε βάθος διότι γι’ αυτούς το βάπτισμα είναι μια απλή ομολογία που έρχεται μετά την Σωτηρία του ανθρώπου. […] Διαφωνούμε με την τακτική αυτή, διότι έρχεται σε αντίθεση με τον Λόγο του Θεού και την διδασκαλία του Ιησού Χριστού και των αγίων αποστόλων. Ο Ιησούς Χριστός έθεσε την Σωτηρία μετά το βάπτισμα. […] Φανερό είναι ότι ο άνθρωπος μόνο μετά το βάπτισμα λαβαίνει την άφεση των αμαρτιών και το Πνεύμα το Άγιον κατοικεί στην καρδιά του, διότι μόνο μετά την βάπτιση θεωρείται παιδί του Θεού, αναγεννημένος, σωσμένος και ο Κύριος τον προσθέτει στο σώμα Του» (Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ-Ντίνου Ρούσσου, σελ. 63/ Εκκλησία του Χριστού).

Η Γραφή διδάσκει ότι το Βάπτισμα ΔΕΝ είναι απαραίτητο για την Σωτηρία: «Φέρνει το βάπτισμα αναγέννηση; ΟΧΙ. Το βάπτισμα, αυτό μόνο του, δεν είναι ένα μυστήριο που όταν τελείται φέρνει αναγέννηση και σωτηρία σε νήπια ή μεγάλους. Είναι λάθος να βαπτίζονται οι άνθρωποι για να αναγεννηθούν. Με το βάπτισμα κανείς ποτέ δεν αναγεννήθηκε. Ο Λόγος του Θεού τονίζει, ότι η αναγέννηση έρχεται άνωθεν με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και του Λόγου του Θεού» (ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ: ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ Ή ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ- Γ.ΚΡΙΣΙΛΑ, σελ. 105/ Αποστολική Χριστιανική Εκκλησία).

 

Η Γραφή διδάσκει την Κένωση του Χριστού από την Θεότητά Του: «Το δόγμα αυτό της Κενώσεως του Υιού του Θεού έχει τις ρίζες του στο έδαφος της Καινής Διαθήκης και ιδιαίτερα στα Ευαγγέλια. […] Ο Μεταλληνός παραμερίζει το αστήρικτο χριστολογικό δόγμα [των δύο φύσεων] που διαμόρφωσε η εκκλησιαστική παράδοσις […] Η πλούσια συλλογή των μαρτυριών της Βίβλου που παρουσιάσαμε, εναντίον της εκκλησιαστικής παραδόσεως, βεβαιώνουν τη μεγάλη και ευλογημένη αλήθεια ότι ο Ιησούς Χριστός, […], εθελουσίως εξεντύθηκε την φύσι του τέλειου Θεού και εντύθηκε τη φύσι του τελείου και αναμαρτήτου ανθρώπου» (Ο ΛΟΓΟΣ ΕΓΙΝΕ ΣΑΡΚΑ –Γ.ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΥ σελ.12, 61/ Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία).

Η Γραφή ΔΕΝ διδάσκει την Κένωση του Χριστού από την Θεότητά Του: «Η τελευταία για μας αίρεση είναι εκείνη που παρουσιάσθηκε στην εδώ [ευαγγελική] εκκλησία της Αυστραλίας […] δια μέσου του βιβλίου «Ο Λόγος έγινε σάρκα» του Γεράσιμου Ζερβόπουλου και η οποία παγίδεψε πολλές αγνές καρδιές απλών χριστιανών. […] Η διδασκαλία δε αυτή ομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με την θεωρία των μαρτύρων του Ιεχωβά.[…] (Κολοσσαείς β΄9) Ήτο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος με θεία φύση και όχι με ανθρώπινη φύση μόνον.[…] Προσθέτοντας πάνω σε αυτό ή αφαιρούντες από αυτές δεν κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να παρουσιάζωμε στον κόσμον έναν «άλλον Ιησούν» τον οποίον η Γραφή δεν διδάσκει…» (Ο ΑΛΛΟΣ ΙΗΣΟΥΣ-φυλλάδιο ευαγγελικής Ελληνικής Χριστιανικής Αποστολής, Αυστραλία).

 

Η Γραφή δεν διδάσκει το Τριαδικό δόγμα: «Ούτε ως όρος η ‘Αγία Τριάδα’, ούτε και ως ιδέα υπάρχει μέσα στο Λόγο του Θεού.[…] Απ’ άκρου εις άκρον η μαρτυρία των Γραφών βρίσκεται εναντίον της» (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΣ -Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2001 σελ.39/ Εκκλησία Ευαγγελιστών).

Η Γραφή διδάσκει το Τριαδικό δόγμα: «Πιστεύουμε στην Αγία Τριάδα. Σύμφωνα με την αποκάλυψη της Αγίας Γραφής, υπάρχει ένας Θεός: Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα, μια ενότητα από τρία αιώνια πρόσωπα» (περιοδικό Ο ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ Νο106/Ιάν-Μάρτ.2007, εσώφυλλο/ Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας).

 

Η Γραφή διδάσκει ότι η ψυχή πεθαίνει: «Η Βίβλος ούτε μια φορά περιγράφει την ψυχή ως αθάνατη - ότι δεν υπόκειται στο θάνατο…Οι λέξεις ψυχή, πνεύμα, πνοή που αποδίδονται στον άνθρωπο, αναφέρονται στη Γραφή 1.700 φορές αλλά ποτέ ως αιώνιες ή αθάνατες. Η Γραφή είναι ξένη ως προς το ‘αιώνιο ανθρώπινο πνεύμα’. Ούτε υπάρχει νύξη στη Γραφή ότι η ψυχή ή το πνεύμα του ανθρώπου μπορεί να υπάρχει κατά κάποιον τρόπο έξω από το σώμα.( Άρθρο ‘ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ;’ Από την αντβεντιστική ιστοσελίδα www.greekvoice.org)

Η Γραφή διδάσκει ότι η ψυχή ΔΕΝ πεθαίνει: «Ότι η ψυχή ζει μετά το θάνατο, δεν είναι ψέμα του Διαβόλου, αλλά είναι η αλήθεια του Θεού. Το λέει η Παλαιά Διαθήκη, το λέει ο Χριστός, το λένε και οι Απόστολοι. Είναι φανερό, καθαρό σαν το φως» (ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ-Γ.ΚΡΙΣΙΛΑ, σελ.132/ Αποστολική Χριστιανική Εκκλησία).

 

Η Γραφή διδάσκει ότι πρέπει να τηρούμε το Σάββατο: «Όπως εξετάσαμε στην Αγία Γραφή και αποδείξαμε, ΔΕΝ υπήρχε καμμία «Κυριακή» που να τηρούσαν οι Χριστιανοί! Αντίθετα, τηρούσαν το Σάββατο, όπως και ο Χριστός» (Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΗ ΗΜΕΡΑ-Δ.ΤΡΟΥΠΗ, σελ.17/ Πεντηκοστιανός).

Η Γραφή διδάσκει ότι ΔΕΝ πρέπει να τηρούμε το Σάββατο: «Σε ολόκληρη την Κ.Διαθήκη, δεν βρίσκουμε καμία εντολή για την τήρηση του Σαββάτου» (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΒΗΜΑ, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2002, σελ. 18/ Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία).

 

Η Γραφή διδάσκει ότι η λήψη του Αγίου Πνεύματος συνοδεύεται με γλωσσολαλιά: «Όπως είδαμε η γλωσσολαλιά είναι το Βιβλικό σημείο ότι κάποιος έλαβε το Άγιο Πνεύμα» (ΠΩΣ ΝΑ ΛΑΒΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ-Μ.ΠΟΥΛΛΑΪΔΗ, σελ. 22/ Πεντηκοστιανός).

Η Γραφή διδάσκει ότι η λήψη του Αγίου Πνεύματος ΔΕΝ συνοδεύεται με γλωσσολαλιά: «Δεν υπάρχει στην Καινή Διαθήκη καμμία βάση για να υποστηριχθεί ότι η πλήρωση του Αγίου Πνεύματος συνοδεύεται από την ομιλία αγνώστων γλωσσών» (Η ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ-Γ.ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΥ, σελ.35/ Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία).

 

Η Γραφή διδάσκει ότι ο Χριστιανός ΔΕΝ μπορεί ποτέ να χάσει τη Σωτηρία του: «Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται ότι ο πραγματικά αναγεννημένος Χριστιανός μπορεί να χαθεί» (Ευαγγελικά ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΖΩΗ-ΕΚΔ.ΕΜΜΑΟΥΣ, σελ.21).

Η Γραφή διδάσκει ότι ο Χριστιανός μπορεί να χάσει τη Σωτηρία του: «Η Καινή Διαθήκη εξηγεί με συγκεκριμένα παραδείγματα, ότι ο πιστός ενδέχεται να ξεπέση από τη χάρη του Θεού και να χάσει τη Σωτηρία του […]» (Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-Γ.ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΥ, σελ.15/ Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία).

 

Η Γραφή διδάσκει ότι η Αρπαγή της Εκκλησίας θα γίνει ΠΡΙΝ τη Μεγάλη Θλίψη και τον Αντίχριστο: «Ο επικείμενος ερχομός του Χριστού για μένα θα γίνει πριν απ’ τη Μεγάλη Θλίψη (Αποκ.γ΄ 10). […] Ο Λόγος του Θεού δείχνει ότι ο Κύριος Ιησούς πρέπει να έλθει για τους αγίους πριν έρθει μαζί τους αργότερα» (ΖΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ-J.W.BRAMHALL/ Ευαγγελικές Εκδόσεις ΕΜΜΑΟΥΣ σελ. 60).

Η Γραφή διδάσκει ότι η Αρπαγή της Εκκλησίας θα γίνει ΜΕΤΑ τη Μεγάλη Θλίψη και τον Αντίχριστο: «Οι περισσότεροι εσχατολόγοι και πλήθος πιστών υποστηρίζουν ανεπιφυλάκτως την γνώμην ότι η Αρπαγή της Εκκλησίας του Χριστού προηγείται της Μεγάλης Θλίψεως…Αλλά η γνώμη των αυτή δεν υποστηρίζεται από καμμίαν περικοπήν του λόγου του Θεού…». «Ο Χριστός έρχεται να παραλάβη την Εκκλησίαν Του ΜΕΤΑ την εμφάνισιν του Αντιχρίστου και την ενθρόνισίν του εις τον ναόν του Θεού, καθώς μας προφητεύει ο απόστολος Παύλος: ‘…διότι δεν θέλει ελθεί η ημέρα εκείνη, εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας…’ (Β΄ Θεσσαλ. β΄ 3)» (ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΒΟΡΡΑΣ- ΞΕΝΙΑΣ ΜΠΑΛΤΑΤΖΗ, σελ.105, 107/ Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία).

  Είδατε πόσες πολλές αντιφατικές διδασκαλίες οι διάφορες προτεσταντικές κινήσεις ισχυρίζονται ότι περιέχει η Αγία Γραφή; 

  Αφού είδαμε ένα μικρό μόνο μέρος από τις διδασκαλίες που υποτίθεται ότι η Βίβλος διδάσκει, μέσα από τα ίδια τα κείμενα των κινήσεων αυτών, ας αναρωτηθεί ο καθένας ειλικρινά, αν πραγματικά αρκεί για να δεχτείς κάτι ως διδασκαλία του Θεού μόνο και μόνο λόγω της παράθεσης μερικών «αποδεικτικών» εδαφίων της Γραφής. Είναι προφανής η απάντηση, ότι δεν αρκεί η παράθεση κάποιων εδαφίων της Αγίας Γραφής για να κάνει κάποια διδασκαλία έγκυρη στα μάτια του Θεού. Κι αυτό, διότι όλες οι χιλιάδες διαμαρτυρόμενες κινήσεις και σέκτες, παραθέτουν «αποδεικτικά» εδάφια για τις πολυποίκιλες και αλληλοαναιρούμενες πεποιθήσεις τους.

 

Εξομολογήσεις Διαμαρτυρομένων για το χάος στην Διαμαρτύρηση

  Σ’ αυτό το σημείο θα δούμε ότι οι ίδιοι οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί αναγνωρίζουν και παραδέχονται το χάος που υπάρχει στον χώρο της Διαμαρτύρησης.

   Ο κ.Φιλήμονας Χατζηπαναγιώτου γράφει: «Κάθε φορά που ο Θεός μιλάει μέσα στην Γραφή Του, εννοεί ένα και μοναδικό πράγμα, ακόμη και αν αυτό μας είναι δυσνόητο. Άρα, ιδανικά, αν ερχόταν ο Ίδιος ο Θεός να μας τα εξηγήσει θα μας έδινε μία και μοναδική ερμηνεία. Συνεπώς, δεν γίνεται ο κάθε ένας να έχει τη δική του ερμηνευτική αλήθεια, και όλες αυτές οι «αλήθειες» να είναι εξίσου σωστές» (Περιοδικό ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2004, σελ.19).

  Ο κ.Ηλίας Ηλιάδης γράφει: «Όμως ακόμη και μεταξύ αυτών που πιστεύουν αληθινά στη θεοπνευστία της Βίβλου φαίνεται να υπάρχει (και υπάρχει) διάσταση απόψεων και «Βαβέλ» ερμηνειών» (Περιοδικό ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΈΣ ΚΟΡΥΦΕΣ-Άνοιξη 2006 σελ.12).

  Ο Michael Brown, όπως τον παραθέτει ελληνικό πεντηκοστιανό περιοδικό, λέει: «Είναι εκπληκτικό να βλέπεις πως ένας εθνικός χριστιανός ηγέτης βγαίνει με μια νέα ερμηνεία ενός εδαφίου, που δεν έχει ακουστεί ποτέ πριν ξανά και πριν καλά-καλά το πάρεις χαμπάρι, έχει έρθει αποκάλυψη σε όλους τους οπαδούς του! Τώρα το διδάσκουν σαν μια αποκάλυψη δοσμένη από το Θεό κι εμείς καταβροχθίζουμε αυτή τη ‘νέα αλήθεια’» (περιοδικό ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ/ Ιούνιος 2004 σελ.14).

   Ο ευαγγελικός αρθρογράφος κ.Στέφανος Κατσάρκας αναρωτιέται: «Υπάρχει αυτή η εγκυρότητα στη Βίβλο;».  Και απαντάει: «Το πρόβλημα εδώ είναι πως κάποιος για να υποστηρίξει μια άποψη μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα απόσπασμα απ’ τη μια πλευρά, κι ένας άλλος για μια άλλη άποψη ένα απόσπασμα απ’ την άλλη. Μπορούμε να βρούμε έγκυρη βάση στο να υποστηρίζουμε πως πρέπει να καταστρέφουμε τους εχθρούς μας και έγκυρη βάση στο να υποστηρίζουμε πως πρέπει να τους συγχωρούμε, ανάλογα με το αν θα διαλέξουμε ένα απόσπασμα απ’ την Παλαιά ή ένα απόσπασμα απ’ την Καινή Διαθήκη. Κάποιοι μπορούν να βρουν από εκεί μέσα επιχειρήματα πως δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, ενώ άλλοι πως υπάρχουν βάσιμα βιβλικά επιχειρήματα για το αντίθετο και ότι είναι και το βασικό κέντρο της χριστιανικής πίστης, ανάλογα πάλι με το αν θα επιλέξουν την Παλαιά ή την Καινή Διαθήκη» (Περιοδικό ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ/ Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2006, σελ.17). Όπως παραδέχεται ο πεντηκοστιανός αρθρογράφος κ.Χρήστος Βίγκος: «Με λύπη θα πούμε ότι, ακόμα και σήμερα, πολλές από τις [προτεσταντικές] χριστιανικές εκκλησίες είναι κατατεμαχισμένες, και με υψωμένα τείχη, μέσα από τα οποία οχυρωμένοι, μάχεται η μία την άλλη, κάτω από τη σημαία του «δόγματός» τους το οποίο βασίζεται στον τονισμό κάποιας λεπτομέρειας την οποία χθες πίστευαν μάλιστα διαφορετικά» (Εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ/ Μάιος 1995).  

   Ο ευαγγελικός ποιμένας κ.Μ.Μελετιάδης λέει: «Ομολογουμένως το θέμα της «Αλήθειας» είναι επίμαχο και η «Αχίλλειος Πτέρνα» των Διαμαρτυρομένων. Για παράδειγμα, ποια είναι η «Αλήθεια» πάνω σε μια σωρεία θεολογικών θεμάτων όπως, το Διαζύγιο/Σύναψη γάμου, το Βάπτισμα, η Θεότητα του Ενσαρκωθέντος Ιησού Χριστού, η Λατρεία, η δεύτερη ή τρίτη εμπειρία του Αγίου Πνεύματος, οι γλώσσες κ.οκ. Οι απόψεις μέσα στον ευαγγελικό κόσμο διίστανται, με αποτέλεσμα όσες διαφορετικές τοποθετήσεις υπάρχουν πάνω σ’ ένα συγκεκριμένο θέμα, τόσες να είναι και οι «Εκκλησίες(;)» που η καθεμιά πιστεύει ότι η δικιά της θέση είναι «Η Αλήθεια». […] Δυστυχώς πήραμε το Sola Scriptura (Μόνον η Γραφή) του Λούθηρου, το συγκεράσαμε μ’ έναν εισαγμένο από τις Ηνωμένες Πολιτείες άκρατο ατομικισμό του Far West και το εφαρμόσαμε στην ερμηνεία της Γραφής. Αυτή η «όπως του καπνίζει του καθενός» ερμηνευτική τακτική είχε ως συνέπεια να υπάρχουν όχι μόνο διαφορετικές ερμηνείες, ενίοτε πολλές φορές αντίθετες, πάνω στα ίδια «Ιερά Γράμματα» αλλά εξαιτίας αυτών να υπάρχουν διαφορετικές Διαμαρτυρόμενες Εκκλησίες και σε σημείο που να μην έχουν κοινωνία μεταξύ τους. Το χειρότερο δε, μέσα στην ίδια «οικογένεια» Εκκλησιών να υπάρχουν πολλές φορές διαμετρικά αντίθετες διδασκαλίες, τοποθετήσεις και πρακτικές λατρείας, ακόμη κι από τους ίδιους τους ποιμένες, σε σημείο που τα εκκλησιάσματα να προβληματίζονται σχετικά με τις θέσεις της Εκκλησίας οι οποίες μοιάζουν περισσότερο με το νερό στο ποτάμι του Ηράκλειτου παρά με τις αιώνιες και καθολικές αλήθειες του Λόγου του Θεού των οποίων η Εκκλησία έπρεπε να είναι θεματοφύλακας.

  Το ερώτημα, λοιπόν, γεννιέται και είναι σημαντικό, «τι είναι αλήθεια;». Εξαιτίας του υπάρχει κι ένα δευτερογενές, «πώς μπορούμε με βάση την αλήθεια να είμαστε ενωμένοι;». Ομολογώ ότι η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι τρομερά δύσκολη. Διότι είναι πρακτικά αδύνατο μέσα στο ευαγγελικό εκκλησιαστικό «μωσαϊκό» να καταλήξουμε σε κάποια κοινά αποδεκτή θεολογική και ερμηνευτική ομοιογένεια, όπως αυτή υπάρχει (ή τουλάχιστον φαίνεται πως υπάρχει) στην Ορθόδοξη ή Καθολική Εκκλησία. […] Η κάθε εκκλησιαστική απόχρωση, όπως για παράδειγμα η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία, έχει τις εκφρασμένες θεολογικές θέσεις της (π.χ. Καταστατικός Χάρτης) οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση της «αλήθειας» όπως η συγκεκριμένη Εκκλησία εννοεί και ερμηνεύει την Αγία Γραφή» (Περιοδικό ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, Νοέμβριος 1998, σελ.295-296).

   Τέλος, το περιοδικό «Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ» (που εκδίδεται από μέλη  Πεντηκοστιανών κινήσεων) ομολογεί: «Η άποψη ότι οι Γραφές είναι εύκολες να κατανοηθούν και έτσι όλοι οι ειλικρινείς άνθρωποι μελετώντας τες θα καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα αποδείχθηκε τελείως αφελής…Είτε λοιπόν οι Γραφές δεν είναι τόσο διαφανείς, όσο νόμιζαν, είτε οι μελετητές δεν ήταν καλής θελήσεως…Έτσι καταλήξαμε στο όπως υπάρχουν ‘..θεοί πολλοί και κύριοι πολλοί’ (Α΄ Κορ. 8:5-6), έτσι να υπάρχουν αναρίθμητες διδασκαλίες και ερμηνείες, που οδηγούν σε μια ψεύτικη ασφάλεια και σε παντελή αναποτελεσματικότητα» (ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ, Ιούνιος 2005, σελ.3).

 

Το αδιέξοδο του δόγματος «Μόνον η Γραφή» (Sola Scriptura)

  Είναι λοιπόν ολοφάνερο, σύμφωνα και με αυτές τις ειλικρινείς εξομολογήσεις από αυτούς τους Διαμαρτυρόμενους, ότι το προτεσταντικό δόγμα SOLA SCRIPTURA («Μόνον η Γραφή»), πάσχει σοβαρά. Διότι η κάθε «εκκλησία» ή σέκτα έχει το δικό της υποκειμενικό ερμηνευτικό πλαίσιο με το οποίο κατανοεί την Αγία Γραφή. Και γι’ αυτό τον λόγο έχουν μια τέτοια τεράστια ποικιλομορφία οι πεποιθήσεις τους. Αφού η Αγία Γραφή δεν κηρύττει αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες διδασκαλίες, αλλά έχει ένα μήνυμα και μία ορθή ερμηνεία, είναι ξεκάθαρο, ότι όλες αυτές οι προτεσταντικές ομάδες, με το ερμηνευτικό τους χάος και την μεγάλη πολυδιάσπασή τους, απέτυχαν να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην αλήθεια ή να διακρίνουν την αλήθεια από την πλάνη.

    Αν το θέλημα του Θεού, ήταν να βρίσκουμε την αλήθεια με την Αγία Γραφή μόνο και την «καλή μας θέληση», είναι προφανές ότι η μέθοδος αυτή είναι αποτυχημένη, από την στιγμή που οδήγησε σε 23.000 διαφορετικές «Αλήθειες» της μίας Αγίας Γραφής! Επίσης, ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν βλάσφημο, εφόσον αποδίδαμε στον Θεό παταγώδη αποτυχία στην μέθοδό Του να μας οδηγήσει να βρούμε την αλήθεια (υποθέτοντας ότι η μέθοδος του Θεού είναι η ιδιωτική κατανόηση της Γραφής που εφαρμόζει ο Προτεσταντισμός). Αυτό που συμβαίνει στον Προτεσταντισμό θυμίζει την κατάσταση που περιγράφει η Αγία Γραφή στην περίοδο των Κριτών: «Κατ' εκείνας τας ημέρας δεν ήτο βασιλεύς εν τω Ισραήλ· έκαστος έπραττεν ό,τι εφαίνετο εις αυτόν ορθόν» (ΚΡΙΤΑΙ 17:6).

  Αφού φτάσαμε στο πολύ σημαντικό θέμα της ερμηνείας της Βίβλου, τίθεται το ερώτημα: Ποια ή ποιες από τις χιλιάδες ερμηνείες που κυκλοφορούν στην θρησκευτική «αγορά» είναι ορθότερες ή εγκυρότερες; Γιατί έγινε ολοφάνερο, πως δεν αρκεί μόνο η επίκληση της Γραφής για την ορθότητα μιας διδασκαλίας.  Διότι όπως είδαμε, κάλλιστα μπορεί κανείς να επικαλεστεί την Γραφή και να υποστηρίζει μία αιρετική διδασκαλία ή μια φοβερή πλάνη! Και απλώς να χρησιμοποιεί λίγα ή πολλά εδάφια της Βίβλου, προκειμένου να «τεκμηριώσει» την κακοδοξία του! Και αυτό δεν σημαίνει ότι η όποια «εκκλησία» ή ο όποιος «ποιμένας» σκόπιμα διαστρέφει τις Γραφές για να πλανήσει. Οι περισσότερες «εκκλησίες» και οι πιο πολλοί «ποιμένες» είναι ειλικρινείς στις πεποιθήσεις τους πως η Αγία Γραφή διδάσκει εκείνο ή το δείνα πράγμα. Όμως ο αριστοτέχνης της πλάνης, ο διάβολος κρύβεται πίσω από την σύγχυση στη κατανόηση της αλήθειας, διότι μας πληροφορεί η Αγία Γραφή ότι είναι «ο πλανών την οικουμένην όλην» (Αποκάλυψη 12:9, κείμενο).

  Με τη σύγχυση που έχει δημιουργήσει ο σατανάς στην Διαμαρτύρηση, έχει πετύχει να υποβιβάσει τη Γραφή σε ένα υποκειμενικό βιβλίο, που ο καθένας καταλαβαίνει εντελώς αντίθετα ή αντιφατικά πράγματα από τον άλλον! Όμως δεν ήταν ο σκοπός του Θεού να βγάζει η κάθε ομολογία ή σέκτα όποια δόγματα «ανακαλύπτει» από μόνη της στις σελίδες της Βίβλου, «διότι ο Θεός δεν είναι ακαταστασίας, αλλ' ειρήνης. Καθώς εν πάσαις ταις εκκλησίαις των αγίων» (Α΄ Κορ.15:33, Βάμβας).

  Στον Προτεσταντισμό εκπληρώνεται αυτό που είπε ο Ιησούς: «Νοήσας δε ο Ιησούς τους διαλογισμούς αυτών, είπε προς αυτούς· Πάσα βασιλεία διαιρεθείσα καθ' εαυτής ερημούται, και πάσα πόλις ή οικία διαιρεθείσα καθ' εαυτής δεν θέλει σταθή» (Ματθαίος 12:25). Γι’ αυτό και η σημερινή κρίση του Προτεσταντισμού με τις συνεχιζόμενες διασπάσεις του, και το πλήθος των νέων αιρετικών διδασκαλιών που ξεφυτρώνουν συνεχώς στους κόλπους του! Όπως ομολογεί το προτεσταντικό περιοδικό MOODY (September-October 1999, σελ.14): «Γυρίστε το ημερολόγιο στα 1999, και ανοίξτε στα βιβλία με τις ξεχωριστές εκκλησίες[2]. Μπορείτε να μετρήσετε 24.000 σε όλο τον κόσμο, ενώ περίπου 5 νέες προστίθενται κάθε εβδομάδα»! (Παράθεση από Περιοδικό ΤΥΧΙΚΟΣ, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1999, σελ.10).

   Η Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος υπακούει στην αποστολική εντολή: «Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, διά του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να λέγητε πάντες το αυτό, και να μη ήναι σχίσματα μεταξύ σας, αλλά να ήσθε εντελώς ηνωμένοι έχοντες το αυτό πνεύμα και την αυτήν γνώμην» (Α΄ Κορινθ.1:10).

   Παραθέτουμε την μαρτυρία ενός πολύ σημαντικού Πατέρα της Εκκλησίας του 2ου μ.Χ. αιώνα, του αγίου Ειρηναίου, που ήταν επίσκοπος Λουγδούνου (σημερινή Λυών της Γαλλίας), ο οποίος υπήρξε μαθητής του Πολυκάρπου, που ήταν μαθητής του αποστόλου Ιωάννη. Ο Ειρηναίος μιλάει πολύ καθαρά για την ενότητα που απολαμβάνει η Εκκλησία χάρη στην αποστολική παράδοση και την διαφορά της από τις αιρέσεις με τις αλληλοαναιρούμενες διδασκαλίες τους: «Όλοι αυτοί, λοιπόν, οι αιρετικοί είναι πολύ μεταγενέστεροι από τους επισκόπους, στους οποίους οι απόστολοι παρέδωσαν τις εκκλησίες… Είναι, λοιπόν, αναγκασμένοι οι αιρετικοί, που είπαμε πριν, επειδή είναι τυφλοί έναντι της αλήθειας, να παρεκκλίνουν και να βαδίζουν όλο και διαφορετική οδό. Και γι’ αυτό σε όλα τα σημεία της διδασκαλίας τους είναι διασκορπισμένες ασυμφωνίες και ανακολουθίες. Η οδός όμως, των ανθρώπων της Εκκλησίας περιβάλλει όλο τον κόσμο, διότι έχει σίγουρη την Παράδοση από τους αποστόλους». Επίσης είπε: «Αυτό το κήρυγμα και αυτή την πίστη παρέλαβε η Εκκλησία…και με επιμέλεια τα φυλάγει σαν να κατοικεί σε ένα σπίτι. Παρομοίως τα πιστεύει, σαν να έχει μια ψυχή και την ίδια καρδιά. Τα διακηρύσσει εν αρμονία και τα διδάσκει και τα παραδίδει σαν να έχει ένα στόμα. Οι διάλεκτοι ανά τον κόσμο είναι ανόμοιοι, αλλ’ η δύναμη της παραδόσεως είναι μία και η αυτή. Ούτε οι εκκλησίες που ιδρύθηκαν στις Γερμανίες έχουν άλλη πίστη ή άλλη παράδοση, ούτε εκείνες που ιδρύθηκαν στις Ιβηρίες, ή στους Κέλτες, ή στην Ανατολή, ή στην Αίγυπτο, ή στην Λιβύη…»(ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΤΑ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ 5ο 20:1,1ο 10:2).

   Το κλειδί για την αλήθεια, σύμφωνα με τους πρώτους χριστιανούς, ΔΕΝ είναι το SOLA SCRIPTURA, αλλά η Αποστολική Παράδοση της αδιαίρετης Εκκλησίας! Όπως παραδέχεται και ο προτεστάντης David Bercot: «Ο Λούθηρος…ισχυρίστηκε ότι η Βίβλος είναι η μόνη πηγή εξουσίας. Το ‘Sola Scriptura’ (=Μόνο η Γραφή) έγινε ένα από τα κύρια συνθήματα της Μεταρρύθμισης. Ωστόσο, το σύνθημα αυτό ήταν από την αρχή ένας μύθος. Κανένας δε χρησιμοποιεί ΜΟΝΟ τη Γραφή ως πηγή αυθεντίας. Μάλλον, ο καθένας έχει ως πηγή αυθεντίας την προσωπική του ΕΡΜΗΝΕΙΑ της Γραφής…Όπως κάποιος παρατήρησε, ‘Πριν από τη Μεταρρύθμιση, υπήρχε μόνο ένας Πάπας. Ύστερα από τη Μεταρρύθμιση, καθένας με τη Βίβλο στο χέρι του έγινε Πάπας’. Αντί να βασίζεται στις δικές του προσωπικές ερμηνείες των Γραφών, ή στις ερμηνείες του Αυγουστίνου, ο Λούθηρος έπρεπε να προσέξει τις ερμηνείες της πρώτης και αδιαίρετης εκκλησίας. Επειδή δεν το έκανε, το τραγικό αποτέλεσμα είναι σήμερα να υπάρχουν περισσότερες από 22.000 ξεχωριστές εκκλησίες και σέκτες-που όλες διδάσκουν διαφορετικά πράγματα, όμως όλες διεκδικούν ότι διδάσκουν ‘μόνο τη Γραφή’» (Περιοδικό ΤΥΧΙΚΟΣ, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1999, σελ.9).

 

Η ανάγκη της παράδοσης της αρχαίας Εκκλησίας

  Η Αγία Γραφή μιλάει με σαφήνεια γι’ αυτήν την παρακαταθήκη που άφησαν οι απόστολοι στην πρώτη Εκκλησία:

 «Κράτει το υπόδειγμα των υγιαινόντων λόγων, τους οποίους ήκουσας παρ' εμού, μετά πίστεως και αγάπης της εν Χριστώ Ιησού. Την καλήν παρακαταθήκην φύλαξον διά του Πνεύματος του Αγίου του ενοικούντος εν ημίν» (Β΄ Τιμ.1:13-14).

«και όσα ήκουσας παρ' εμού διά πολλών μαρτύρων, ταύτα παράδος εις πιστούς ανθρώπους, οίτινες θέλουσιν είσθαι ικανοί και άλλους να διδάξωσι» (Β΄ Τιμ.2:2).

«Λοιπόν, αδελφοί, μένετε σταθεροί και κρατείτε τας παραδόσεις, τας οποίας εδιδάχθητε είτε διά λόγου είτε δι' επιστολής ημών» (Β΄ Θεσσαλ.2:15).

  Βλέπουμε ότι η παράδοση των αποστόλων μεταδίδονταν κυρίως προφορικά, αντίθετα με τους προτεσταντικούς ισχυρισμούς. Η καλύτερη ερμηνεία της Γραφής και το καλύτερο υπόβαθρο κατανόησης της Γραφής, είναι αυτό που παρέδωσαν οι απόστολοι: «την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους» (Ιούδας 3). Ενώ αντιθέτως, οι περισσότερες διδασκαλίες που διακρίνουν τον Προτεσταντισμό από την ιστορική Εκκλησία, είναι ερμηνείες της Γραφής που εμφανίστηκαν από τον 15ο αιώνα και μετά!

  Το κλειδί της αλήθειας, είναι να στραφούμε στον φορέα της αποστολικής παράδοσης, που δεν είναι άλλος, παρά η Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος Ιησούς τον 1ο αιώνα και υπάρχει αδιάλειπτα μέχρι σήμερα, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του: «ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28:20). Επίσης αυτή η Εκκλησία δεν μπορεί ποτέ να αποστατήσει από την αλήθεια, διότι πάλι ο Κύριος με το αψευδές στόμα Του διαβεβαίωσε: «θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής» (Ματθαίος 16:18).  Μόνο αυτή η Εκκλησία είναι «ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3:15). Αυτή δεν είναι κάποια «αόρατη», αλλά η ιστορική Εκκλησία, αυτή που καθόρισε τελικά και τον Κανόνα της Αγίας Γραφής προς το τέλος του 4ου αιώνα.

  Είσαι πρόθυμος αγαπητέ αναγνώστη, να εγκαταλείψεις τον υποκειμενισμό και τον ατομικισμό του Προτεσταντισμού, και να ακολουθήσεις το αληθινό κλειδί για την αλήθεια, που είναι η αποστολική παράδοση και η ιστορική Εκκλησία;  Από την απάντησή σου, θα εξαρτηθεί κατά πόσο θα αρχίσεις να ζεις στην πληρότητα της πρωτοχριστιανικής διδασκαλίας που διατηρείται στην ιστορική Εκκλησία, ή στην αποσπασματική «ιδιωτική» κατανόηση της Γραφής ενός κατακερματισμένου Προτεσταντισμού με τις χιλιάδες αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες διδασκαλίες! Η απόφαση είναι δική σου!

  Αλλά ήρθε ο καιρός αγαπητέ φίλε που ανήκεις σε κάποια προτεσταντική ομολογία, να ενωθείς με το διαρκές αυξανόμενο ρεύμα στον Προτεσταντισμό για μια γνήσια και όχι κίβδηλη επιστροφή στις πρωτοχριστιανικές ρίζες μας. Είθε να επιστρέψουμε όλοι στην Αρχαία Εκκλησία και στην αυθεντία της διδασκαλίας της! Είθε όλοι να επιστρέψουμε στο αληθινό νόημα της Αγίας Γραφής, όπως παραδόθηκε στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία από τους πρώτους Χριστιανούς και έχει φθάσει μέχρι τις μέρες μας!

 

Μανώλης Καλομοίρης

 


[1] Είναι λατινική λέξη που σημαίνει: «Μόνον η Γραφή».

[2] Σημ. Ερευνητή: Αγγλικά denominations, δηλαδή εκκλησιαστικές αποχρώσεις ή ομολογίες.

Δημιουργία αρχείου: 7-11-2007.

Τελευταία ενημέρωση: 24-6-2008.

ΕΠΑΝΩ